Tuesday afternoon


Today is our last free Tuesday afternoon before the summer seminar schedule resumes next week, when our schedule will be super busy once again. I really enjoy the free day like this when I could take some time to walk in the neighborhood in the sunny afternoon instead of intensely working in the building.  I am now sitting in Starbucks, which I find has a more relaxing ambient than that of the cafe I last went.

Continue reading


The journey

The notebook

Life is short. If today were your last day, what would you like the world to remember about you?

I have been listening to Fiona Fung’s Proud of You recently, and I quite like the lyric. In fact I could totally relate to it.

Love in your eyes
Sitting silent by my side
Going on Holding hand
Walking through the nights
Hold me up Hold me tight
Lift me up to touch the sky
Teaching me to love with heart
Helping me open my mind
I can fly
I’m proud that I can fly
To give the best of mine
Till the end of the time
Believe me I can fly
I’m proud that I can fly
To give the best of mine
The heaven in the sky

Stars in the sky
Wishing once upon a time
Give me love Make me smile
Till the end of life

I know I have come this far, and I’m just waiting for the time to shine, and to fly. It has really been a long journey. At the same time, I could never have done it without the support from the loved ones. There, comes the time when I am happy and sad at the same time. But I don’t want the world to remember me as a sad person.  Instead I wanted to make myself worthwhile while I’m still alive. I know that there are a lot that I can do. I’ll keep moving towards the goal. I know one day I will be there.

‘The whole thing started so early…’

วันไหนที่เรามี OR ก็ต้องตื่นแต่เช้าตั้งแต่ 6 am เพื่อไปเข้า OR ตอน 7 AM
ข้อดีของวันที่มี OR ปกติก็คือเริ่มเช้าแต่เลิกเร็ว
แต่สำหรับวันศุกร์แบบนี้กลับเป็นข้อยกเว้น ตารางแน่นมาก เลิกจาก OR แล้วยังต้องมี  schedule มาทำ Lab และ ortho clinic ต่อ
ชีวิตมันทรหดมากเลย เดินไปเดินมาข้ามถนนข้ามตึกท่ามกลางสายฝนแบบวันนี้ทำให้ความเหนื่อยเพิ่มพูน

เมื่อเลิกงานกลับบ้านมาก็ต้องบังคับตัวเองไปยิม เนื่องจากเราเป็น gym addict ต้องไปทุกวัน เมื่อวานไม่ได้ไปเพราะติดงาน วันนี้รู้สึกผิดมากต้องไปให้ได้ ถึงแม้จะเหนื่อยขนาดไหน

ก็บังเอิญ gym อยู่ใกล้กับ Trader Joe’s (TJ)  ด้วย ไม่รู้เราเป็นอะไรคิดจะต้องซื้อ Laughing Cow cheese wedge และ Kozy Shack tapioca pudding ให้ได้ภายในคืนนี้ ถึงแม้จะไม่ได้กะจะกินคืนนี้ก็ตาม ก็เลยคิดจะต้องไป TJ ก่อนเวลาปิด แล้วค่อยไป gym ต่อ

ไปถึง TJ หัวลอยมากๆเลย เหมือนจะหมดสติ พนง.  Checkout ก็ทักว่าเราดูเหนื่อยมากเลย ‘Is it because of your long day or your long workout?’ เค้าถาม คงเพราะเห็นเราใส่ชุด gym อยู่ด้วย..

แต่เราไม่อยากบอกว่าจริงๆยังไม่ได้เริ่ม work out เลย กำลังจะไปหลังจากนี้
‘I’m so tired. The whole thing started so early.’
นี่เราพูดไรไปเนี่ย จริงๆจิตใต้สำนึกพยายามจะสื่อถึง OR ที่เริ่มแต่เช้าเมื่อเช้านี้

พนง. ยิ้มและทำหน้างงไปด้วย ถามซ้ำ “The whole thing started so early?”

เรา “…”

เมื่อคิดได้ว่าพูดอะไรไปก็ขำตัวเองเหมือนกัน “I don’t know what I’m talking about anymore.”

พนง. “Don’t worry about it. It’s OK! It [the day] is almost over.”


แต่ก็ยังถ่อไป gym
ได้ work out ตาม mission ที่ตั้งไว้ 90 นาที
ระหว่างทางขับรถกลับบ้าน ยังมีสติอยู่ ยังดันทุรังแวะเติมน้ำมันอีกด้วย
กลับถึงบ้านเกือบเที่ยงคืนเลย.. สลบ
It’s really been a long day.

Fever and cold

Sick days

I have been feeling under the weather since some time last week, but last night my cold just got worse and I developed fever. I wonder if it was because my strenuous activities (esp 90 min of Bikram yoga and 50 min of interval cardio exercise) yesterday.  It was a painful night as I had both migraine, fever and sore throat. I went to sleep at 7:30 PM but ended up waking up in the middle of the night. Just realized the Literature Review is coming in 2 days and I haven’t prepared for it at all.  Now I’m drinking a cup of warm milk tea and hopefully I will get some reading done this afternoon. Obviously, this is not my best weekend. 😦


I guess I am suffering from vacation withdrawal syndrome. I secretly wish that everyday was Friday or the day before the next vacation. This week has once again passed by so quickly, and part of it is because I have been as busy as ever. There are so many things to accomplish.  So many hopes and dreams have yet to be fulfilled.  It’s a shame that at the end of the day, although remaining enthusiastic, I could barely do much more than what I already did throughout the day.  My tiredness has already outweighed my energy. Oh well, I shouldn’t have complained… Continue reading


Since when have I become a “last-minute” person? I guess the older I get, the more careless I become. I remember in high school years, I always finished everything weeks if not months ahead of time. Now, with all the deadlines lining up in the upcoming week, I have not finished a thing, some task I haven’t even started. I’m frustrated and feeling less efficient.

Am I having too high an expectation for self?

Continue reading